Veel mensen noemen mij reislustig. En aan de lust om te reizen ontbreekt het ook niet. Maar veel van de wereld heb ik nog niet gezien hoor. Mijn reizen tot nu toe, mijn gezinsleven en waar komt nu toch die naam vandaan deel ik hier graag met je!

In de tien jaren dat ik bij Philips heb gewerkt, heb ik mooie korte reizen mogen maken. Zo had ik een filmshoot in Bangkok, mocht ik Formula One races in San Marino, Silverstone, Barcelona en Shanghai bijwonen en was ik vaak in Londen waar onze agencies gevestigd waren. Of in Spanje waar we tweemaal een event hebben georganiseerd.

Als boerendochter zat vakantie vieren op een andere bestemming er niet in toen ik jong was. De paar reizen die wij toch gemaakt hebben, staan dan ook in mijn geheugen gegrift. Twee dagen naar Noordwijk, een week naar Luxemburg en tweemaal een week met een boot op pad. De eerste keer in de Friese wateren, de tweede keer met familie erbij op het Randmeer.

Ik was 15 jaar toen ik samen met een vriendin naar haar familie in Engeland mocht. Een heel avontuur van twee weken bij verschillende familieleden. Ik had veel foto’s gemaakt, maar uiteindelijk heeft het maar twee pagina’s in mijn fotoboek gekregen. Toen wist ik nog niet hoe foto’s bijdragen aan het houden van herinneringen 🙂

Foto’s herinneren ons aan onze herinneringen.

zoals tekst mij weer terugbrengt naar toen.

Tijdens mijn eerste werkervaring, net voordat ik drie maanden naar Australië ging met een vriendin, ging ik een weekend naar Stockholm met collega’s. Toen ondervond ik dat je in een vliegtuig ook wagenziek kan worden. Sindsdien zijn reistabletten een standaard onderdeel van mijn bagage.

In Australië leerde ik pas de Engelse taal goed. Ook leerde ik keuzes maken toen in the middle of nowhere mijn bankrekening leeg was en snapte ik na drie maanden waarom mijn bikini niet meer donkergeel was. Ik kijk met plezier terug naar deze reis lang geleden toen mobiele telefoons alleen nog maar uitgevonden en niet algemeen gebruik waren.

In de jaren daarna ben ik vaak in Griekenland, Spanje of Portugal geweest voor een relax weekje in een hotel of appartement. Veel meer dan het zwembad zag ik vaak niet.

Op mijn 29e boekte ik mijn tweede lange reis. Ik was zo blij als een kind toen ik merkte dat de leeftijdsgrens, om een working holiday visum aan te vragen, versoepeld was. Ik zei mijn baan op (aan sabbaticals deden ze niet in crisistijd) en ging voor een jaar naar Nieuw-Zeeland.

Ware het niet dat ik tijdens een vakantie een paar maanden eerder Igor ontmoette. We hielden contact en we werden verliefd. Na drie maanden samen reizen met een auto en een tent door Nieuw-Zeeland was de keuze makkelijk gemaakt om niet langer daar te blijven, maar met hem mee te gaan naar Griekenland voor een nieuwe werkervaring. Zo kwam ik in zijn entertainment team terecht in de zomer van 2010.

Ik, die het liefst op de achtergrond werkte, deed nu sportactiviteiten met vakantiegangers en speelde comedy en dans in shows. Een mooie ervaring op een fantastische plek. Corfu voelt als onze derde thuis.

De derde, want we wonen in Nederland, maar we zijn ook vaak te vinden bij mijn schoonfamilie in België.

Nu alweer tien jaar samen waarvan zeven jaar getrouwd. Onze honeymoon was een buddymoon in Amerika waar onze reispartners trouwden in Las Vegas. Met de camper rondreizen in het Zuidwesten van dit mooie land.

Onze oudste zoon Joshua is vijf jaar en Jonas is drie jaar. Het paspoort dat Joshua kreeg als baby van vijf weken, stond voor de dromen die we hadden om met z’n drieën verre reizen te maken. Maar gebroken nachten en een veel te vaak ziek kind brachten ons niet verder dan Lanzarote, Frankrijk en Corfu. Inmiddels heeft hij een nieuwe ID-kaart, want we houden het nu gewoon realistisch 🙂

Europa ligt in onze achtertuin.

En schoolvakanties maken onze reizen al duur genoeg 🙂

Vroeger toen ik jong was, schreef ik graag korte verhalen. Maar sinds ik werk, is deze creatieve uiting uitgedoofd. Maar wanneer ik op reis ben, kort of lang, dan komen de kriebels weer en weet mijn pen (of meestal mijn vingers op het toetsenbord) weer wat te schrijven. Tijdens mijn langere reizen hield ik een waarbenjij.nu bij. De blogpagina die veel reizigers vroeger hadden. Nog steeds vind ik dat zij waardevol zijn door het aanbieden van fotoboeken van je blog. Ik heb er een paar in mijn kast 🙂

Ook heb ik diverse apps geprobeerd, zoals Polarsteps. Maar de wens om meer te kunnen delen dan alleen een reisupdate op dat moment bleef. En dus nu, aliasdee.nl, voor inspiratie, tips of gewoon om eens leuk te lezen.

Aliasdee, that’s me!

Mijn ouders hebben mij vernoemd naar mijn oma. Ik heb niet altijd evenveel van deze naam gehouden. Zeker niet toen er een tv-serie op tv was die ik zelf niet keek, maar waar ik wel vaak naar gevraagd werd. Maar inmiddels is oud weer in en krijg ik veel complimentjes over mijn naam. De complimentjes komen alleen niet uit het buitenland 🙂 En dat was ook de reden waarom ik van een Oz Experience buschauffeur al snel de bijnaam DEE kreeg. Want Dirkje, dat was niet uit te spreken. En DEE bleef ik gebruiken toen ik veel met niet-Nederlanders werkte. En zo ontstond aliasdee, omdat ik in hart en nieren Dirkje ben, maar ook zeker Dee.